Öncelikle bu aralar sardığım bir durum var. Twitter ya 6 7 ay önce hesap aldım ne kadar saçma bir olay demiştim. Sonuçta 140 karakterle bişeyler yazıyosun o onu follow ediyo falan filan. Ya bu aralar tuvalete gitsem onu bile yazıcam o derece yani :p mesela Friendfeed vardı orda güzel arkadaşlık ortamları  oluyo bir aralar orda takılmıştım. Ama o bu kadar sarmamıştı. Bir çok sanatçıda benim gibi ne yapsa hemen yazıyor twite.  Bununda bokunu çıkarmazsalar güzel olcak yani. Ama şu 140 karakter olayı hoşuma gitmedi. bazen yazacaklarım sığmıyor Türkçeyi katlediyorum ama olsun.işin tadıda orda sanırm. Takılmaya başlayalı 4 5 gün oldu ama ben kuş cıvıltılarımla mutluyum (: Şu blog yazma işine gelincede acil bir düzenleme yapıp bloguma dönmem lazım yoksa şutlayacak beni. 4 Yıllık blogumuzdan olmayalım (:

şimdi saat sensizliğin ertesi
yıldız dolmuş gökyüzü ay-aydın
avutulmuş çocuklar çoktan sustu
bir ben kaldım tenhasında gecenin
avutulmamış bir ben…

kafamı duvara vurmadan
tanıyabilmek seni
beyninin içindekileri anlayabilmek
ve yitirmeden, yüzündeki anlık tebessümü
bütün saatleri öylece durdurabilmek için
çıldırasıya paraladım kendimi
lanet olsun!
artık sigarayı üç pakete çıkardım günde
olsun be! ne olacaksa olsun!
bu da benim sana
ayrılırken şikayetim olsun

Ektiğimizde goncaydılar ama bensiz gül oldular
Biliyorum ki ayrıldığımızda güllerde ağladılar
En az senin en az benim kadar
Ama ben gülleri değil sadece seni özledim
Ben aşka ağladığımı sana ağladım
ve ayrılığa çok ağlamıştım
İşte geldim sanadır sanadır bu son nakaratım

Bu bayram her bayram gibi su gibi geçti gitti. Zaten herşey böyle geçiyor bana artık. Bir şey oluyor sanki saniyeler sürüp anında bitiveriyor. Eskiden bayramı günler öncesinden bekler, bana aldıkları bayramlıkları arefe gününden hazırlar sabah kalkar kalkmaz hiçbirşey yapmadan onları giyerdim. Şimdi ise kendime bayramlık almadım bile (: her geçen gün birşeyler eskiyormu yoksa artık sürekli yaptığımız şeylerden sıkılıyormuyuz. Mesela örnek verecek olursan en basitinden benim blog yazılarım. Eskiden günde en az 2 adet yazdığım bloguma artık canım sıkılınca girer oldum. Sanırım insanın yapısında var birşeyi aynı şekilde uzun süre yapamıyoruz. Yani istikrar denen olay insanoğlunda yok sanırım. Yada ben istisnalardanım bilemem. Yine bir örnek verelim; birine sorsak da bize uzun süreli bitmeyen bir ilişki gösterse mesela. İster evlilik olsun ister aşk olsun, kaç kişi var ömür boyu yaşayan. Şimdi bir yastıkda kocayan belki çok insan var. Ama severekmi mecburiyettenmi yaşıyorlar bilinmez. Bana kalırsa evlilik aşkı öldürür kavramı tamda yerini bulmuş bir söz.

Sonuç itibariyle bugün bayram ve yılda sadece 2 kez gelen bayramın diğer günlerden bir farkı yok. Her zaman bulunduğum yerde her zamanki şeyleri yapıyorum. Okuyan okumayan herkesin bayramının benimki gibi geçmemesi dileğiyle…

“Bugün anasayfamızda yayınladığımız özel mesaj ile (“Ulu Önder Atatürk’ü saygıyla anıyoruz” ) ölüm yıldönümünde Atatürk’ü anmayı amaçladık. Bu çalışma; ilginç olayları, önemli günleri, tarihe geçmiş kişilerin doğum günlerini kutlamak için yaptığımız özel Google logolarından farklı bir uygulamadır. Özel logo uygulamalarına örnek olarak, geçtiğimiz günlerde kutladığımız 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı için hazırlanan logoyu verebiliriz. Google, tüm dünyada genel bir kural olarak, ölüm yıldönümlerinde özel Google logo uygulaması yapmamaktadır.”

“Aslında çok sevmiştim seni.Biliyosun ki çok şey yaşadık seninle.  Bana hayatımın en güzel anlarını yaşattın. Her şey için teşekkürler.” diye başlar bu konuşma. Sonrasında artık ayrılmalıyız kendine çok iyi bak der. Siz onsuz bir an bile kalmayı tahmin edemezken o ömrünün geri kalan yıllarında sizsiz yaşamayı tercih etmiştir. Düşünürsünüz bir an. Hani aşıktık? Hani sevmiştik aşk denen şeyi. Yaşaması çok zevkliydi. Çok güzeldi o kuyumcu vitrini önündeki zamanlar. Onu 1 gün görmeseniz ertesi gün görüşünüzde, kalbinizin bir motor gibi hiç durmadan çarpması çok güzeldi. Elini tuttuğunuzda dünya umrunuzda değildi. Birde sözler vardı, verilen sözler. “Seni çok seviyorum ve senden asla ayrılmam.” gibi. Şimdi aşk dedik en başında. Neydi tekrar gözden geçirelim. Sevmekti aşk deli gibi karşılık bile beklemeden sadece sevmek. Peki sevgi bitermiydi? Sevgi biterse aşk nasıl olurdu? Siz sevgi nasıl olurda biter sorusuna cevap ararken aslında canlı örneği karşısınzda size kendine iyi bak diyordu. Nasıl iyi bakar bu durumda kendine? Bu her ilişkiyi bitirenin klasik sözleridir. Kendine iyi bak acınası bir durumu ifade eder. Yani “sen beni çok seviyorsun ama bendeki sevgi bitti. Bundan sonra ben olmayacağım hayatında. Dolayısıyla acı çekeceksin. Bu geçen zamanda kendine iyi bak.”

Şimdi bu yazıyı okuyan belkide bir çok çeşitte insan olacak. Seven, sevilen, aldatılan, evlenen, sözlenen. Farklı yorumlayacak bir çok kesim. Ben kendimden söz edecek olursam aşkı en iyi bilenlerdenim diye başlarım. Ve bu yazıyı okuyanlara aslında aşk ile ilgili çokda iyi şeyler söyleyemem. Sonuçta bir yazar değilim. Ama sanırım hayatta en önemli şey bilgiden önce tecrübedir. Yaşanan tecrübeler insanda çok büyük kalıntılar bırakır.

Şimdi burayı okurken sevgilisi olanlar belkide çok önemsemeyip kapatacaklar hemen. Çünkü onlar için pekde iyi şeyler yazmıyorum sanırım. Fakat bir şey ekliyorum, bir gün bunları yaşayacaklar. Mesela mutlu bir ilişkide olanların bir sözü vardır. Biz asla ayrılmayacağız. Hayırdır kefeni ikizmi diktireceksiniz? Yok bir tek ölüm ayırır bizi. :) gülmekten başka bişey yapamıyorum. Akıllarının bir köşesinde bulunsun o zaman bu yazdıklarım. Bir gün olurda aynı senaryoyu oynanırsa hayat onlara tekrar okurlar yazdıklarımı. Yazılarım burda ölümsüzdür.

Birde ayrılmışlar gözüyle bakalım şu yazıya. Ne hissediyorlar şimdi. Gerçekten onlarda benim gibi aşka inanmadılar mı? Yoksa onlar bu yaşananların aynısınımı yaşadı. Büyük ihtimal öyle olacak. Dedim ya çoğu ayrılık birbirlerine benzer. Ayrılığın sebebi aslında sevginin bitmesidir. Ama sürekli ortaya başka bahaneler atılır. Aslında ayrılanın bitmiştir sevgisi ama böyle söylemez. Beni artık çok sıkıyosun dayanamıyorum der ve gider. Yada herhangi bir bahane. Tabi istisnalarda yok değil. Bazen çok seven iki tarafta ayrılmak zorunda kalır. Çok büyük bir nedendir ayrılma sebebi. Bu ilişkinin bitmesi farz olur zaten ona sözümüz yok.  Ama unutmayın ayrılıklar nasıl birbirlerine benzerse yine istisnalar hariç hepsi birbirine benzer. Terkedilen taraf bir boşluğa düşer. Kendini kaybeder. İçinde hep bir umut olur. Aklında ten bir soru ya dönerse? Bekler öyle umutlarıyla birlikte. Bazıları mutlu sonla biter bazıları ise hüsranla.

Buna benzer bir şey yaşadım zamanında. Madem yazı uzun olacak yazayım bunuda.  Lise 2 deydim. Bi kızı seviyorum. Unutmaya çalışırken başka biri ile çıkıyorum. Neyse bir süre çıkıp amacıma ulaşıyorum. Eski sevdiğimden geriye eser yok (: Ama bir anda çıktığım kızı çok sevmeye başlıyorum. Ve tipik bir ayrılık hadisesi. Bana geliyor sevgim bitti diyor. Aradan aylar geçiyor umutla bekleyen ben umutların tükendiği bir anda karşımda buluyorum onu. Çıkmış bana pişmanım diyor. Yine basit bir yalan söylüyor. Aslında sana olan sevgim bitmedi ama sebep farklıydı diyor. İnanmıyorum tabi.  Bu araya ezelden bir sahne sıkıştıralım. Ezel izleyenler bilir. Bir sahne var. Ömer ile eyşan sahnesi. Hapishanede geçiyor. Orda ömer’in söylediği bir cümle belkide dizinin en güzel sözleriydi. Tam olarak hatırlamıyorum ama şu şekildeydi. “Beni sevmediğini bilsem bile, seviyorum de inanırım.” Bu sahne facebookda youtube da çok var izlemenizi tavsiye ederim mükemmeldi. Neyse konumuza dönelim. Tabi seviyorum ya inandım o yalanına döndüm tekrar yani. Sonrası ise daha güzeldi. Bir başka seviyorduk birbirimizi yani en azından ben öyle hissetmiştim. Neyse aradan yıllar geçiyor ve bana gelip ayrılmak istediğini söylüyor. bu gibi bir durumda benim gibi birisi neler yaşar tahmin etmeniz zordur. Yaşamanız lazım (: Sonra soruyorum kendime nerde bu aşk. Gel ey aşk nerdesin. Hani bitmezdin hani ölüm bile bitirmezdi diye söyleniyorum kendi kendime. E peki bu değilmiydi ölüm ayırır bizi diyen. Bu değilmiydi her defasında seni seviyorum diyen. Evet buydu ama artık değişmişti roller. O artık aşık kızı oynamıyordu hayatta. Senaryo değişmişti. Aşk sandığımız şeyi yaşayıp bitirmiştik. Halbuki bu aşk değildi hevesti sadece.

Peki bu kadar kolaymıdır aşktan bahsetmek. Gerçekten bu kadar basitmidir aşk. yaşayıp bitirmekmidir sadece. Bana soracak olursanız başkadır aşk. Sonu yoktur. Bir sona gelindiyse eğer yaşanmamıştır hiçbirşey. Ve eğer bir gün birini severde sevginiz biterde asla aşık olmamışsınızdır. Ama bir gün siz sevdiğinizde o çekip giderse, ve buna rağmen siz ömrünüzce onu bekler, severseniz işte o zaman aşk’ın bir parçası olmuşsunuzdur…

Her neyse yazdıkça daha yazasım geliyor içimde çok şey var ama çokda aşırıya gitmemek lazım. Ben beklerdim ki en azından bu dönen şerefsizlerden en son bilgi alınana kadar içerde tutulsunlar. Ama nerde adamlar geldiği gibi dışarı çıktı. Bir onlar kadar şerefsiz olan DTP genel başkanı ahmet, (Türk demiyorum türk olamaz) adamları grup toplantısına çağırıyor. Yani meclisteki dtpli pkklar çoğalsın diye akıllarında bir strateji belirlemişler. Adamlar 50 kişiyi ülkenin içine daha çok bölsünler diye soktu, bizde alıp onlar meclise kadar getirdi.

Ama birşeyi unutmasınlar bu ülke kolay kolay kazanılmadı bir grup şerefsiz kolay kolay bölemez. İnşallah bir gün öyle biri gelir ki başımıza hepsini temizler. Günümüz bakanları başbakanları ülkeyi bölmek, hortumlamak adına herşeyi yapıyorlar. Sonumuz hayrolsun.

Sözde kişisel bir blog’a sahipiz ya yazı yazacaz. Yok anam, nerde uzun süredir bırakın yazı yazmayı sitenin adını unuttuk. nedendir bilinmez aslında. Biraz tembellik, azcık üşengeçlik, biraz sorun ve problemler falan. Neyse bugün girdim siteye birşeyler yazmak istedim inanım yazacak konu bulamadım. Derken başladım yazmaya bakalım ne kelimeler dökülecek elimden. Bugün bayramın 3. günü öncelikle herkesin bayramını en içten dileklerimle kutluyorum. Nedense bugünlerde benim için herşey aynı gidiyor. Yani bayrammış seyranmış falan hikaye. Deliye hergün bayram hesabı. Bu aralar doyamıyorum hayata mesela lise yıllarımdaki gibi şöyle bi güzel eğlenemiyorum. Ee iş hayatı böyle bişey demekki.

Kişiselden birazdaha genele açılalım ve gündemden bir not aktaralım. Nam-ı Diğer kesikbaş cinayeti. Öncelikle kimse yanlış anlamasın. Münevver’e hepimiz gerçekten çok üzüldük. 17 yaşında hayat böylece veda etmek hunharca öldürülmek çok şanssız bir şey. Allah’tan rahmet diliyorum ve Cem Garipoğlu’nun en ağır şekilde hakettiğinden fazla cezasını çekmesini istiyorum. Bana göre aslında bildiğimizden de derin şeyler var bu cinayette de boşverin girmeyelim. Geçen her sabah yaptığımı yaptım. İşyerime geldim habertürk‘ü açtım haberlere bakıyorum. Önceki gece 11′de falan yattım o yüzden haberlerden pek haberim yok. Habertürk okuyanlar bilir ana başlıklarda 10 sekme vardır. 10 sekmenin tamamı Cem’in yakalanışı ile ilgili. Cem teslim oldu. Oraya götürüldü buradan getirildi falan filan. Bütün kanal lar son dakika veriyor. 17 yaşındaki bir katilin yüz hatlarını kazıyoruz aklımıza. Kazımamak elde değil. Şimdi gelelim içimi acıtan ve asıl konuşmak istediğim konuya. 197 günmü ne olmuş bu cinayet işleneli. Türkiye’de bir cinayetin üstünden 197 gün geçmiş, katil yakalanmış ve yakalanışı son dakika veriliyor sabahlara kadar. Kaldı ki geçen 197 günde her ana haber bültenlerine haber oldu cinayet. Babası çıktı sözde MS derneğine 3 milyon Euro istedi. Ona aslında çok lafım yok bu kadar acılı bir ailenin psikolojisinin bozulması ve gerek olmayan davranışları yapması çok normal. Peki bu ülke değilmi her ay onlarca şehit veren. Bu ülke değilmi daha 20sinde vatan uğruna canları feda eden. Ben hiç 2 3 asker şehit olunca son dakika geçen bir haber kanalı görmedim. anca 10 15 kişi şehit olacak öyle geçecekler. Peki o haber kaç günmü yayınlanır. Efenim bu şehit sayısına göre değişir. Eğer 10 15 şehit verdiysek sanırım  3-5 gün konuşulur. Ama bu sayı 3-5 ise siz onu BAZI kanallarda 1 gün dinlersiniz. Sözde vatanımızı seviyoruz uğruna ölüyoruz. Yok öyle kuru kuru ölmek biz ölmüyoruz. Benim yaşıtım kardeşlerim ölüyor. Biz ise Elham okuyup gömüyoruz. Gömüş o gömüş Allah rahmet eylesin. Ama bir kız ölüyor onu 200 gün konuşuyoruz, adam yakalanıyor bi 200 gün daha konuşuruz. Yapmayın bu cinayetler bir tek Türkiye’de yapılmıyor. İnsanoğlu bunları dünyada işliyor. Ama Türkiye kadar vatanı uğruna can veren daha başka ülke yok. Umarım yakarışlarımı anlaşılmıştır. Münevver karabulut’a Allah rahmet etsin. Şehitlerimizinde Ruhları şad olsun…Çok fazla konuşmak iyi değildir…

PES 2010 maçların heyecanını arttırmaya odaklanarak oyuncuların sürekli olarak sınandığı gerçek bir deneyime dönüştürüyor. Yeni alan savunması sayesinde kapanan boşluklar yüzünden oyuncular hücum için yeni yollar bulmak zorunda kalacak. PES 2010 aynı gerçek hayatta olduğu gibi hem strateji, hem de hızlı tepkiler gerektirerek gerçek futbol simülasyonu olma yolunda ilerliyor. Saha öğelerindeki farklılıklara ek olarak kaleciler de daha esnek ve yetenekli hale getirilmeye çalışılıyor.

Ayrıca maç atmosferindede değişiklikler var. Oyuna daha fazla tezahürat eklendi ve seyircinin oyuna tepkisi daha detaylandırıldı.

Tokyo ekibi, Teamvision 2.0 ile oyundaki yapay zekanın geliştirilmesi üzerine çalıştılar. Artık orta saha ve savunma oyuncuları açık alanlarını kapamak ve hücumu kesmek için birlikte çalışacak, böylece nispeten başarısız savunma oyuncularının açıklarını kapatmak mümkün olacak. Bu aynı zamanda basit gollerin de ortadan kalkması ve PES 2010’un simülasyon kökenlerine geri dönmesi anlamına da geliyor. Oyuncular hücum sırasında birden çok futbolcuyu birlikte hareket ettirerek farklı alanlara gönderebilecek ve daha çok gol pozisyonuna girebilecekler. Bu sayede PES 2010 oyuncuların daha kontrol sahibi olmalarını da gerektiriyor.

Bir çok kişinin uyku düşmanı olan PES’i heyecanla bekliyoruz. Ne zamandır sabaha kadar şöyle güzel bir maç yapamıyoruduk. :)