Çanakkale İçinde Vurdular Beni…
Uzun süredir işlerin sıkıntılığından olduğum yere gömülmüştüm. Sosyal hayatım nerdeyse kayboldu. Ne dışarı çıkabiliyorum nede kendime bakabiliyorum. Bu sıkıntıya bir ara vermek için haftasonu Çanakkale’ye gitmek istedim. Ben ve kuzenim bir tur ile çanakkale’ye gitmeye karar aldık. 2 Mayıs cumartesi akşamı saat akşam 8′de bizi bekleyen otobüse gecikmeli olarak geldik. Otobüsde kendimize uygun biyer bakmaya başladık. Çünkü en son gezimizde otobüsde pardon minibüste yaptığımız yolculuk, bizi tüketmişti. Neyseki bu sefer gerçekten bir minibüs değil otobüs vardı karşımızda ve kendimize güzel biyer bulduk.
Yol 12 saat sürer dediler. Şuana kadar çıktığım en uzun yolculuk olacaktı. Sabah 6 buçukta Labseki iskelesine geldik. Feribot ile karşıya geliboluya geçeceğiz. Önümüzdeki zamanı değerlendirme açısından iskeledeki bir kahvede kendi hazırladığımız kahvaltıları yemeğe başladık. Bizene kahvaltıdan sadete gel dediğinizi duydum :) Herneyse gelibolu ya vardık ve bizi gezdirecek olan rehber amcamızı aldık. Amca dedim baya yaşlı biri. Ben Çanakkaleye gitmeyi çok isterdim hep. Bize anlattıkları, orda yaşananlar gerçekten içimi ürpertirdi. Bir vatanı torunlarına bırakmak ve bulundukları toprakları vermemek uğruna canlarını veren 250.000 dedemiz.Seyit onbaşı, yahya çavuş, hilmi çavuş, daha kimler kimler. Şehitlik mertebesine ereceklerini bile bile canını dişine takıp cesurca savaşan dedelerimiz. Çanakkaleye girdiklerinde nede olsa Türkler bizi yenemez diyip Çanakkaleyi memleketi sayan ingilizler. İngiliz gemilerinin 400 küsür kiloluk topunun yıkmadığı ve 276 kiloluk topu tek başına sırtlayan seyit dedemiz. Eceabat, conkbayırı, ertuğrul koyu, şahindere, soğanlıdere, arıburnu… Evet hepsini gördüm, Duyduklarım gördüklerim benim göğsümü kabarttı. İşte bu dedim işte bunlar benim dedelerim. Ya onların torunları? Karnı aç savaşıp bu toprağı alan dedelerimizin karınlarını lüks içinde doyurmak için o toprakları 3 kuruşa satan torunları. Bu konulara hiç girmeyeceğim. Ama size tavsiyem gidin görün. Rehberin anlattığına göre hala topraklardan kemikler çkıyormuş. Hatta geçenlerde derisi üstünde kemikler çıkmış. Onlar her ne kadar bedenen aramız da olmasada bu ülkenin asıl sahipleri hep bizi izliyor. Ve ben inanıyorum ki bu durumdaki Türkiye’yi bir gün gelip 2. kez kurtaracaklar…
Posted in Genel Haber, Kişisel
1989 yılında doğmuşum öyle diyolar. Çok küçük yaşta önüme televizyon gibi bişey koydular haa bide tuşları vardı:) Çok sevdim oda beni sevdi. Derken kendimi burda buldum. Yazıyorum çiziyorum ağzıma geleni sayıyorum. Sanırım ben blogger oldum. Hadi hayırlısı…